İyi Hisset

Bazı şeyler ilk bakışta gerçekten imkânsız görünür. Koşullar zordur, zaman doğru değildir, eldekiler yetersiz gibi gelir ama tarih bize hep aynı şeyi hatırlatır: Gerçek değişimler, en çok da “olmaz” denilen anda başlar.

Düşünüyorum da, bazen iyilik sandığımız kadar büyük bir şey değil aslında. Bazen yalnızca bir tebessüm, içten bir “nasılsın?” ya da birine kapı açmak kadar sade bir hareket ama o küçücük davranışın birinin gününü nasıl değiştirdiğini, çoğu zaman fark etmiyoruz bile.

Kintsugi, Japonların kırılmış bir objeyi altınla onarma sanatı. Kırıkları saklamaz; tam tersine altınla belirginleştirir. Çünkü o çatlaklar, geçmişin izidir ve o izler, değeri artırır. Bu terimi duyunca üzerine düşündüm: Biz ‘’güçlü’’ kadınlar gerçekten hiç kırılmıyor muyuz? Yoksa sadece, kırıldığımızı belli etmemeyi mi öğrendik yıllar içinde?

Çocukların merak etme biçimi beni her zaman büyülemiştir. Kızım küçükken evde en çok duyduğum şey “Neden?” sorusuydu. Bazen gün içinde yüzlerce kez sorardı. Sorulardan yorulduğumu hatırlıyorum ama her sorunun arkasında büyük bir keşif isteği olduğunu da biliyorum. Bir süre sonra şunu fark ettim: Aslında kızımın merakı, benim düşünme biçimimi de değiştiriyordu.

Siz de yapar mısınız? Ben geceleri uyumadan önce o günün muhasebesini yaparım. Gün içinde bitirdiğim işlerden çok ertesi güne ya da sonraki günlere kalan işleri düşünürüm. O gün ne kadar yorulmuş olsam da bazen kafamda dönüp duran bir konu uykumu kaçırır. Çoğu zaman zor olduğu için değil, üzerine fazla düşündüğüm için.